معجزه عشق و صبر در کلاسهای کاشیکاری گلشن سراب؛ روایتی از عشق به دانشآموزان با نیاز ویژه
به گزارش روابط عمومی اداره آموزش و پرورش استثنایی آذربایجان شرقی، در قلب تپندهی شهر سراب و در مدرسه گلشن ۲، جایی که بوی آجر و سیمان در هم میآمیزد، این هنرستان نه تنها یک مرکز آموزشی، بلکه خانهای گرم برای رویاهای کوچک و بزرگ است. اما آنچه این دیوارها را به پناهگاهی از امید تبدیل کرده، نامی است که با حروفی از جنس نور بر تابلوی ورودی آن میدرخشد: جناب آقای جعفری، معلمی که ثابت کرده است آموزش، تنها انتقال اطلاعات نیست، بلکه پرورش روح است.
درس زندگی در میان کاشیها و ملاتها
در رشتهی «کمک کاشیکاری»، جایی که دقت، صبر و هنر دست حرف اول را میزند، جناب آقای جعفری تنها یک مربی فنی نیست؛ او پدری مهربان و راهنمایی دلسوز است که دست در دست دانشآموزان عزیز خود، مسیر سخت اما هموار آینده را هموار میکند. در کلاسهای پرشتاب و پر سروصدای هنرستان، سکوتی معنادار حکمفرماست؛ سکوتی که حاصل تمرکز عمیق بر کار است و نگاههای پرمهری که از سوی استاد به شاگردان دوخته میشود.
آقای جعفری با تمام وجود در کنار دانشآموزان نیاز ویژه قرار میگیرد. او میداند که برای هر شاگرد، یک کلید خاص برای باز کردن قفل استعدادها وجود دارد. او با صبری بیپایان، تکنیکهای کاشیکاری را آموزش میدهد، اما فراتر از آن، به آنها یاد میدهد که چگونه با دستهای خود، کاشیهای پراکندهی زندگیشان را به یک تصویر زیبا و منسجم تبدیل کنند.
سنگ تمام گذاشتن برای آیندهای درخشان
سخن از زحمت گفتن، واژهای کوچک در برابر حجم فداکاریهای این معلم عزیز است. جناب آقای جعفری تمام توان، وقت و دانش خود را وقف میکند تا مطمئن شود هیچ دانشآموزی در این مسیر تنها نماند. او سعی میکند تمام آنچه که لازم است برای ورود به بازار کار و کسب استقلال مالی را به شاگردانش بیاموزد. او باور دارد که هر قطعه کاشی که با دقت در جای خود قرار میگیرد، نمادی از اعتماد به نفسی است که در قلب دانشآموز جوان ریشه دوانده است.
در این هنرستان، ما شاهد معجزهای هستیم که فراتر از آموختن یک شغل است؛ ما شاهد ساختن شخصیت هستیم. جناب آقای جعفری با عشق و دلسوزی، به دانشآموزان نیاز ویژه میآموزد که آنها بینهایت هستند و میتوانند با تلاش و پشتکار، هر بنایی را که در ذهن دارند، بسازند.
جناب آقای جعفری، الگویی از ایثار و تخصص در کنار هم هستند. او به ما یادآوری میکند که بزرگترین سرمایهی یک جامعه، کودکان و جوانان آن هستند، بهویژه کسانی که نیازمند حمایت بیشتریاند. از او سپاسگزاریم که با قلبی سرشار از عشق، در مدرسه گلشن سراب، نه تنها کاشیها را به زیبایی میچیند، بلکه امید را در دلهای دانشآموزان کاشی میزند.
به امید روزی که دستهای پرتلاش شاگردان این استاد عزیز، گرهای از مشکلات جامعه باز کند و نام مدرسه گلشن را به عنوان نمادی از آموزشهای دلسوزانه و کارآمد در سراسر کشور جاودانه سازد.
